Contact met een overleden paard

De mens van het overleden paard voelt haar schuldig dat zij dit paard heeft laten inslapen. Ik maak contact met het paard. Zij verschijnt met een mooi wit aura om haar heen.

Het paard is gelukkig en bevrijd van haar ellendige lichamelijke lijden. Het in laten slapen was zo’n opluchting, zij hoeft niet meer te lijden. Haar mens had mij niet verteld wat de lichamelijke gebreken waren van het paard. Dit heb ik het paard, na haar overlijden dus, zelf gevraagd. Ze vertelt dat zij hoefbevangen was. Dit is een zeer pijnlijke aandoening aan de voeten. In zo’n ver stadium dat zij niet meer te redden was. Ook had zij een oude peesblessure die niet meer goed zou komen. Na verificatie bij haar mens, klopt dit allemaal.

Dit waren de redenen dat zij haar paard heeft laten inslapen. Het lijden was te erg en het zou niet meer goed komen. Dit contact heeft er voor gezorgd dat de mens het rouwproces beter kan verwerken. Zij is blij dat haar overleden paard opgelucht was en geen pijn meer lijdt. Dat zij de juiste keuze heeft gemaakt.

Een vermiste poes

Bij het contact maken, voel ik mij meteen draaierig en zweverig in mijn hoofd. Dit is voor mij het gevoel dat de poes overleden is. Ik vraag aan de poes wat er gebeurd is.

Zij laat beelden zien dat zij aangereden werd door een witte auto. Het was een heel harde klap. Zij was op slag dood door deze klap. Ze lag aan de kant van de weg, in de berm. Iemand heeft haar dood aangetroffen en heeft haar als oud vuil weg gegooid bij het afval. Haar mens hoeft niet meer verder te zoeken en kan gaan rouwen om het verlies. Het niet weten waar de poes was, was nog erger dan weten dat de poes overleden is...

Lees verder, nog meer dieren aan het woord

Terug naar boven